Home » » Σεξουαλική Νοημοσύνη: Πώς να κάνεις τις επιλογές που σου ταιριάζουν περισσότερο

Σεξουαλική Νοημοσύνη: Πώς να κάνεις τις επιλογές που σου ταιριάζουν περισσότερο

H Αγάπη είναι μια παγκόσμια έννοια, σημείο αναφοράς και συνένωσης λαών σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Παρόλ' αυτά, το κοινωνικό πλαίσιο που μεγαλώνουμε, το οικογενειακό περιβάλλον και όλες οι ατομικές ψυχολογικές δυνάμεις παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μοναδικού τρόπου που αγαπάμε και επιθυμούμε.
Με κίνητρο την αγάπη, λοιπόν, πώς μπορούμε σαν ενήλικες να διατηρούμε την ετερότητα και την αυτονομία μας ως άτομα και -παράλληλα- να συνάπτουμε σχέσεις αμοιβαίας οικειότητας που να αντέχουν στο χρόνο»;

Πώς γίνεται, δηλαδή, να συνάπτουμε υγιείς δεσμούς, όχι ως πανάκεια για την υπαρξιακή μας μοναξιά και ουχί ως μέσον για την αλληλοεπικάλυψη ανασφαλειών; Πώς μπορούμε να εμπιστευόμαστε στην αγάπη έναν ελεύθερο, ολόκληρο εαυτό με σκοπό την πραγματική συντροφικότητα μέσα από τον αμοιβαίο σεβασμό, την  αμοιβαία αρωγή και εξέλιξη;

Σε πρώτο πλάνο χρειάζεται να αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας, και να αντλήσουμε προσωπική ασφάλεια εκ των έσω. Να αποδεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να κάνουμε καλή παρέα μαζί του και να δημιουργήσουμε για μας ένα ασφαλές εσωτερικό αυτό-ενθαρρυντικό πλαίσιο, ώστε να εστιάζουμε στα δυνατά του σημεία. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει να δούμε τον εαυτό μας σ' ένα πλαίσιο αυτογνωσίας, που περιλαμβάνει λ.χ. διαχείριση τραυμάτων, επαναπρογραμματισμό του νου, απελευθέρωση συναισθημάτων, επίτευξη προσωπικών στόχων,  αύξηση αυτοεκτίμησης κ.ά.

Σε δεύτερο επίπεδο, χρειάζεται να δούμε προσωπικές αποτυχίες και αρνητικά βιώματα που ως τώρα έχουμε, ως πραγματικές ευκαιρίες για να μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμε, ώστε να νοιώθουμε χαρούμενοι και πλήρεις.

Στη συνέχεια, διανύοντας ένα διάστημα με τον πραγματικό εαυτό μας και αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της ζωής μας μπορούμε να δούμε καθαρά τον άλλο απέναντί μας, εκτιμώντας αυτό που πραγματικά είναι.

Πόσες φορές δεν έχουμε βιώσει την απογοήτευση του «μη αυθεντικού προσώπου», ενός προσώπου που ερωτευθήκαμε όχι εκείνο, αλλά  μια καθορισμένη εικόνα του, βασισμένη στις δικές μας ανάγκες και επιθυμίες, την οποία πλάσαμε με τη φαντασία μας; Πόσες φορές δεν θελήσαμε να αλλάξουμε το ένα ή το άλλο στο άτομο που βρισκόταν δίπλα μας για να ταιριάξει με την εικόνα που θα θέλαμε εμείς να είναι, ίσως την εικόνα που και εκείνο λόγω ανασφάλειας και έλλειψης αυτοαποδοχής τροφοδοτούσε; Το κλειδί είναι η αυτογνωσία!

Το αντίδοτο το κρατάμε στο χέρι μας. Βλέποντας καθαρά τον εαυτό μας μπορούμε να δούμε και τους άλλους γι' αυτό που πραγματικά είναι. Σε μια σχέση αμοιβαίας αποδοχής,  διατηρούμε την ατομικότητά μας, μοιραζόμαστε κοινά πράγματα, συνεργαζόμαστε και αξιοποιούμε συμπληρωματικά τις αντιθέσεις.

Ας προχωρήσουμε λίγο τη σκέψη μας στο σημείο που έχουμε επιλέξει ένα άτομο και θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πιο στενή σχέση με αυτό, αρχίζοντας να μειώνουμε την απόσταση μεταξύ μας. Δυστυχώς όμως συχνά στην προσπάθεια να ελέγξουμε το άγνωστο και να μεγιστοποιήσουμε την οικειότητα, τείνουμε να το εξαφανίσουμε,  και ενώ αγαπάμε το άλλο άτομο αρχίζουμε να νοιώθουμε ερωτική πλήξη

Πώς μπορεί  λοιπόν κανείς να συμφιλιώσει τον ερωτισμό με την καθημερινότητα; Όπως αναφέρει ο Γάλλος συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ: «Το αληθινό ταξίδι τής ανακάλυψης δεν έγκειται στην αναζήτηση νέων τοπίων, αλλά στην αλλαγή οπτικής.

Ας αλλάξουμε την οπτική γωνία που βλέπουμε τα πράγματα. Ας δούμε τον άλλο έξω από ένα συμβατικό πλαίσιο -από μια ευρύτερη οπτική γωνία- ακόμη και μέσα σε ένα πολύχρονο γάμο ή μακρόχρονη σχέση. Αν η βεβαιότητα είναι έμφυτη στις σχέσεις, το ίδιο είναι και το μυστήριο. Όσο και αν νομίζει κανείς ότι ξέρει καλά τον άλλο, για να τα βγάλει πέρα με την ετερότητα και να νοιώθει ασφάλεια μέσα στη σχέση, πάντοτε η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης μας επιφυλάσσει εκπλήξεις και ο άλλος, όπως και εμείς οι ίδιοι, είμαστε στην ουσία  μια συνεχής ανακάλυψη διαφορετικών εαυτών, που συνθέτουν μια ανεξάντλητη φύση άπειρων δυνατοτήτων. Μόλις αρχίσουμε να το παραδεχόμαστε αυτό, η επιθυμία θα διατηρεί τη φλόγα της και κάθε μέρα το παλιό θα μοιάζει πάλι καινούριο.

Συμπερασματικά, η αγάπη εμπεριέχει και την ασφάλεια και την περιπέτεια, και πάντα υπάρχει ένα μέρος ανεξερεύνητο όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η δέσμευση προσφέρει μία από τις μεγαλύτερες πολυτέλειες στη ζωή: χρόνο. Ο γάμος δεν είναι το τέλος του έρωτα, είναι η αρχή. Αρκεί να ατενίζει κανείς τη σχέση σαν κάτι ζωντανό και συνεχόμενο και όχι σαν τετελεσμένο γεγονός. Σαν ευκαιρία για περιπέτεια και πλούσιες συγκινήσεις. Σαν μια ιστορία που δύο άνθρωποι γράφουν μαζί, με πολλά κεφάλαια και άγνωστο τέλος.


ΛΙΝΑ ΔΕΝΔΡΑΛΙΔΗ
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

Share this article :

 
Copyright © 2013. DoctorCV.gr - All Rights Reserved
Design by Εκδόσεις ΦΗΓΟΣ